Kinjerkal
Haopelik mer veur eine keer gein sjoon gezèkder van kinjer. Nemes sjtuurde dees reis sjoon opmerkinge van kinjer op. Mesjiens brink g'r uch d'r toe ouch ins get op te sjture van eur zeunke of döchterke, kleinkindj, leerling, naefke of nichske enz. Daoróm maak ich van de gelaegenheid gebroek en höb 't euver "vrouwe-kal". Op 't 75-jäörig Veldeke-fees bleek op 1 september, de daag veur Veldeke-leje en geneudigde, det 't ganse (sjoon!) programma gepresenteerd waerde door manne. Frits Criens bekritiseerde det terech in ziene collum in Dagblad De Limburger en noteerde daobie, det vrouwe meer betrokke móste waere in 't Veldeke-gebeure, mer veural det moders geprikkeld móste blieve óm uch kinjer plat te lere kalle. Bie de äöpening van de Veldeke-literatuurpries op 14 oktober haolde oze veurzitter Lé Giesen de bevinjinge van Frits aan: moders mótte aangesjpraoke waere. Ich vinj det dao (weer!) neet de moders en vrouwe allein verantjwaordelik veur zeen. Netúúrlik ouch de vaders, de grooteljers, leerkrachte en eigelik ederein dae mit kinjer van doon haet. 't Waerde get te vanzelfsjprekend nao vrouwe gesjaove en ich weit det vaders, opa's en manne det aeve of zelfs minstes zo good kinne. Of neet soms?
Els Nieskens
14-12-2001