Aafsjeid aanne “Graaf”
Doe gooje-n-oaje troewe graaf
Wo böste toch gebleve?
Ze höbbe dich mit hoed en hoar
Oos stedje –n-oet gedreve.
Mit sjöp en sjwoap en hak en reek
Zeen ze op dich losgebroake
En neemes héetj in dien belank
Auch mer ei woard gesproake.
Aan kèrels mit zwoa moardgetuug
Kòste auch neet weerstandj beeje,
Doe höbs den auch die leste leid
Mit väöl geloatenheid geleje.
Doe leeds zelfs danig aan bederf,
Al lang woorste aan ’t vervalle,
Van ummer, pot en pan en sjerf
Den wil ich dich van de res neet kalle!
Zelfs hunj zoogs doe in stervensnuoad
Väöl katte holpste noa de haaie,
Doabie versjafdes ’t aan ratte
Ein onbekummerdj daaglijks brwoad.
Mèr vas en zeker oaje graaf
Höbs doe auch sjwoan historie,
Auch doe haws in oos stedje-n-Echtj
Ene langen tied van glorie.
Het volk heel dich in hwoage ièr,
Väöral in oorlogstieje,
Väör vreèmdj gespuus van wied en zied
Bewaardjes doe de börgerieje.
Die water woor doe greun en fris,
Doe borgs zelfs hjêel get vèsse,
Het waterduvelke-n-en de sjreür
Die speeldjen in dien lèsse.
’n Kirmes woorste veùr de eènj
Die breujde langs dien kantje,
Doe woors e stökske sjwoan natuur
Vol struuk en waterplantje.
De vrouwluu speuldjen häöre was,
Det woor e grwoat geklater,
Op al d’n brökskes sjilder-sjwoan,
Ging det mit spas en snater.
Doe goofs aan ’t lève fleur en kleur
Ei’gans appaart belève,
Gei mins dee dich doe kwiet wol zeen,
Nè nwoats mie van zie leve.
Zwoa bös doe, gooje-n-oaje graaf,
Ei brökske van mie leve,
Want hièel m’n êeste prille jeugd,
Woor mit dich saamgewève.
En noe ich aafsjeid van dich num.
Sjwoan Echter stök historie,
Höb ich de traonen in mien stum,
Bewaar dich “in memorie”.
Jean Boumans
De “Graaf” was een zeer oude ringgracht om de kom van Echt.