Mie plat
‘t Plat spraek ich mie leave lank mit leefdje
’t is wie floer, es zie väör miene kael,
’t is zwoea zuver, pront of men ’t zeefdje
’t is zoea fien, es good gebujeldj mael.
Mer mien plat, kan ouch sjerp zeen wie einen daore
’t kan dich kwaele, wie de zon op diene rögk,
’t kan dich wieë doon, wie ein handj vol nötte blaore,
doe kens ’t biete, mer ’t bietj dich zeker trök.
Mie plat, kan ich laeze en ouch sjrieve
ich bön gruuëts op ziene riekdom, ziene klank,
ich höb ’t leef, ’t zal stieëds bie mich blieve
ich num ’t met, op miene letste gank.
Ich kan ’t zeker, dao baove ouch gebroeke
mie plat is sjoean, dao is niks met aan de handj,
ich sjaam mich neet, ich hoof mich neet te hoeke,
väör mien moderspraok, de spraok van mie Limburgs landj.
Pierre Feller, Ech