Sinterklaos gedichtske

sinterklaos tuurde euver ziene bril

en dach dit is toch neet wat ich wil.

die winkels pule oet,

ich kiek mich sjael,

ich wil hie droet!

duzelig waer ich dao van,

wat mót ich keze dan?

ich weit ’t ech neet meer

zeen alles döbbel keer op keer.

miene sjimmel brik de bein

zo väöl en väöls-te-väöl,

det vingk dae ouch neet fijn!

piet help toch ins,

mesjien des doe hie keze kins,

laot mich effe leune,

laot die angere mer beune,

hulp-sint hie en hulp-sint dao,

ich gaef ’t euver, zeker wete, jao-jao.

en zeen ich dao de kersman sjtaon?

piet, ich zoow ‘m óm die ore kinne sjlaon!

’t laeve geit zo-wie-zo wie eine trein

alles wille v’r viere, mer estebleef

waal ein-veur-ein!

de awwe daag is mich noe zichbaar aan ’t lief,

ich gaef mich euver mit ’t ganse sinterklaoze-bedrief.

al die hulpe moge ’t gaon doon

pekskes veur de sjorsjtein en veur de sjoon,

mer laot ‘t waal gezellig blieve estebleef,

sinterklaos: ’t sjónste kingerfees wat ’t zich geef.

ein kingerfees veur braaf en sjtout,

ein kingerfees veur jónk en oud.

toos schoenmakers