Verhäölke van Sef van Wegberg
HIEËRNAEF FRANS
Frans, de jóngere naef van Sjang, woor geistelik en pastoar in ein aangrenzendje parochie wo hae samenwirkdje mit eine get aojere pastoar. Die twieë kósten ’t good mitein vénje en zote saoves dökker bie-ein mit ein good glaas wien. Ze vertéldje zich den äöver de dénger van d’n daag.
Hieërnaef Frans haw ein nuuj hoeshelster. De väörige woor op laeftied en zoot in ‘n verzörgingshoes. De collega-pastoar vroog aan Frans wie ‘m die nuuj maag beveel. Frans antjwaordje: “Hieël good! ’t Hoes blinktj es eine spegel, ze is belaefdj en kan hieël good kaoke. Ein dénk is waal lestig, ze slaopwanjeltj. Edere aovendj róndj elf oer löptj zie door de gank, de erm oetgestrektj nao väöre. Ich bön altied bang det ze mich van de trap aafvéltj. Ich pak häör den van achter ónger de oksels en bréng häör nao häör eige béd. Den kan ich ouch gaon slaope.
't Is mich get.”
Toen vroog d'r aan ziene aojere collega: “Waat zootj geer doon?” “Och jóng”, zag dae, “ich zoe ouch lege…”
Sef van Wegberg, Pejs dialek