Naast het winnende verhaal 't Sacrament van Audrey Laven, dat al op deze site staat, zijn nu ook de bijdragen van de drie andere genomineerden voor de Veldeke Literatuurprijs 2008 beschikbaar voor publicatie. Hieronder vindt U de gedichten van John Bovendeert uit Hulsberg (in 't Heerlens), het verhaal Nachsjeem van de nu in Colombia wonende Luc de Rooy (in 't Elsloos) en de gedichten van Har Sniekers uit Thorn (in 't Thorns).

kriebeljuëk

ing drieën va veer gedichte in heëlesj dialek

door john bovendeert

sjnachs

sjnachs i gen duuster

bletsjt bei mich waal ins d’r ül

sjnachs i gen duuster

drieën ich, dreum ich en ich wuul

sjtónde lank de oge oape

nieëmes neëve mich om mit te sjloape

murge, murge goan ich wer óp zeuk

wievöal lüj kanne sjnachs neet sjloape

ligke óp e wónger te hoape

legke alvas de dekkes oape vuur dich

sjnachs i gen duuster

jieëmert bei mich waal ins de kat

joenkt bei mich waal ins d’r hónk

sjnachs i gen duuster

bletsjt bei mich waal ins d’r ül

woars doe doa ?

woars doe doa

in winktesje nachte

wie ´t mich zoeë razelde va kou

woars doe doa

op deë werme zoeëmerdaag

wie ´t mich zoeë gluijde va geluk

woars doe doa

wie ich mich mit gans mie hats en lief

dich geëve wool

woeë woars doe, nóndejuu !

wat is ?

mich ligk get wie ´ne knoa

óp ‘t hat

mich juëkt get wie ´ne knoebel

óp d´r knutsj

mich pitsj get wie ´ne eëkloemel

óp ing sjram

woeë dat durch kunt ?

waarsjienlig kunt dat durch dich !

jieëkerinne zeët:

ich laot mich va dich te vöal gevalle

ich zou mieë va mich aaf mótte biete

went ich doa wirklig werk va makde

da wós ich zieëker:

dat mich dat wie ´ne knoa

óp d´r maag loog

dat mich dat wie ´ne knoebel

óp d´r knutsj juëkde

en dat mich dat pitsjde

wie ´ne eëkloemel

óp ing sjram

dát is !

bloeët

naksj wie

e lemke graad gesjoare

óngewend zoeë oane vach

naksj wie

e peksjke bótter gans oetgepak

mit sjmiere noch gewach

naksj wie

unne glietsjetige platekóp

twieë pütsje i vólle lach

naksj wie

´t land geploog, geëg

´t terfzoad weëd verwach

naksj wie

mieng bed, frisj ópgemak

en vuur dich oapegelag

geleuf mich:

doe bis hónged moal naksjer

en doezend moal zoeë zach

hinger de vinkerwei  

sjpatzeergedanke

ing drieën va veer gedichte in heëlesj dialek

door john bovendeert

hinger de vinkerwei

hinger de vinkerwei

han ich´t rosroeëd zoad

graad tusje miene doem

en d´r wiesvinger krómp

gerietsj vanaaf d´r zoeringtrós

miene hoale hank dermit

gevuld,

geveuld,

gewoag,

gesjoenkeld,

gesjtruijd vuur mieng veut oet

umkieke is neet nuëdig

´t is gewuën sjpel

sjpieëlerei

graad leep ich doa nog…

noe hei

e wieske

mien sjoonszöal sjiebele

aa´ne kiezel

aa´ne sjtee

ze zurge dat d´r sjpatzeerkadans

neet inne eetuënige klatsj weëd

zoeë sjpilt e wieske

mich wie vazelf

durch d´r kóp

hoale weëg

hoale weëg

ich bin in dich

boave, hoeëg

boave miene kóp

roesje de blaar

ónge bin ich

d´r wink

kóntent is heë

mit ‘t sjpel

róngsum de tek

mich deet heë nieks

ich bin hei

veul mich koesjelig

as wuër ich

e kink

e kink va dich

touwgedek in diene boek

touwgedek durch dich

doe ruuks

noa grónk

grónk woaoet

doe mich

geboare has

geboare has

doe mich

verwónged

ich vroag mich of d'r zoeëmerzon

zoeë vreug, óch hüj

mich sjpieëder antwoad bringt:

doa woeë

terfoare greun nog

in de murgewermte

kniespere sjerp

graad wie d’r geësj

blónd bekans

doa woeë

in d'r zandweëggraaf

kuëlwitjes zich

tussje de sjtachele

óp de purpere distelblóm

riskere

doa woeë

in de moat va mieng sjritte

klanke, wöad en dinkbilder

oetgebruid

es letste verwónged

tóch gevónge

ier 't inzig oavendroeëd vervleeg

hinger de sjoeverend sjoeëne wie'de

jómfersjnei

kingergedanke

ing drieën va drei gedichte in heëlesj dialek

door John Bovendeert

jómfersjnei

sjpettere durch d’r nate sjnei

vunkele in de gluie esj

keuksjkes vörme in d’r zankbak

sjterre beieesjare in d’r duuster

of gewuën mich bieëne in ‘t zónlich

of kalle teëge hoeëge wólke

gesjpegeld deep in kloar water

doa-in mich alderlei gezichter

of wat-ich-later-weëd gedanke

of wunsjbilder oetprakkezere

aaveule dat, wen ich groeët bin,

‘t nui mich in ‘t hat gesjrieëve sjteet

mien verlange, wat mich drief

en es letste..isjloape..tevreie

en dat ich mich zoeë vrui

óp d’r jómfersjnei murge

mich sjtillekes gebrach

dizze nach

d’r daag

d’r daag

sjuuft in ‘t sjloat

d’r oavend kunt vuur mich

as kink

te vreug

d’r meëlezank mismeudig

klink durch ‘t oape vinster

gerdienggetemperd

ligk ich in heemwieë

noa d’r daag va hüj

ich huër nog sjtumme boete

perbeer te roane

va wem ze sind

mer weëd verroane

durch d’r sjloap…..

‘t murgeleech legkt streëpe

óp de sjprei

ópgewek d’r meëlezank

nietsj klum ich oet ge bed

sjuuf de gerdieng wiejer oape:

nui en frisj isse

d’r daag

sjlauw

me mót ´t zich lieëre

óp inne ouwe fiets

hónder sind loeëzer wie küksjkes

dat is graad de wiets

me wunsjt zich get nuits

aaf en touw

evvel dink dra, bis sjlauw

nóts ieësj ins de ouw

me mót ´t zich lieëre

óp inne ouwe fiets

hónder sind loeëzer wie küksjkes

en dat is graad de wiets

de mam hat mich dat döks gezag

en dat han mich

hinger de oere gelag

me mót ´t zich lieëre

óp inne ouwe fiets

hónder sind loeëzer wie küksjkes

dat is graad de wiets

mama.. ich mót dich ierlig bekenne:

allezeleëve sjlauw zieë

dao aa kan ich neet wenne

-------------------------------------------------------------------------------------

Nachsjeem

door Luc de Rooy

                     ‘You’ll have a nice place when you go back.’

                     ‘Sure.’

                     - ‘Now I Lay Me’, Ernest Hemingway

Ouch vannach lik ’r weer te wachte, te sjravele in bed. Hae wach. Wach en haop dat de mörge sjnel kump. Dat de jèste haan krejt veur hae zien uich toeknip. Hae wach en tëlt tot ’r gein getalle mjèr wèt – en hae wèt d’r hjèl get. Sjlaope deit ’r neet. Al nachtelank neet. Hae wach tot het leech zich euver de raame lèk, jès es grimmige leechsjtömme die door de blaar van de kastaanjel valle. Van die lichte vlekke die vriemelend de sjtöp van het glaas sjiene te vaege. En daonao pas, es de lóch klaor is, lèk ’r zich in het aope leech op het kösse en aanvaert de sjlaop mit enne zuch.

Het is nog näöge oer tot het leech wurt. Ze sajele veurt; sjtrómpelende, kranke oere. Oere wie wènjtersjtraote wo nemes in löp. Tot de wermte van te versjiene tieje ze weer op doon laeve, veuroet zulle drieve.

Noest nog duuster en deit ’r sjpelkes om neet in sjlaop te valle. Hae prebeert het lieske op te neume van de vösjer die volges de pap allemaol in de viever in Gäöl zitte – op alfebèt. Dan denk ’r trök aan die sjwan mörrege, wo-op ze mit de vrunj d’r op oet trokke. Sjèr dae de peerlinke mitbrach, Haar de líene en hae de sjtapel bótramme mit sjènk, die ’r de aovend deveur klaormaakte, – wobie nónk altied, jao ech altied zei: ‘’n Brwèdje sjpek is neet teväöl veur ’t gaon van híe pës Gäöl.’

     En zwa herinnert ’r zich dae eine kjèr dat Haar vertèlde dat ’r mit die zegeundster hej ligke vrieje.

     ‘Och, die höb ich de veurige waek nog eine gevaeg,’ zag Sjèr.

     ‘Wedde van neet!’

     ‘Wie weit ich anges dan van die braatsj op d’r votlaok?’

     En sjtil waor Haar. Hae leep weg en sjöpte n’ns taege ’ne losse klauw, sjödde mit zien sjouwers; get wat bienao neet te zeen waor. Sjèr keek ’m aan, pitsjde een ouch toe en fluusterde: ‘Wedde dat zie neet ins een braatsj haet, en dat hae ouch neet wiejer is gekomme dan gewoon in’t sjtinkkroet ligke?’

     Toen Haar trökkaom, trók ’r zien naas op, sjpíede in het ondeep water wo sjtekelkes en gäöviekes zaote en zag: ‘Dan zal ich wiejer mèr niks taege Mèddelie zègke.’

     Jao, hae heelt zich grwètsj, dat moos gezag waere. Dae leet zich neet zwa mèr sjangenere.

De duusternis liek mèr gein bats op te wille sjuve. Af en toe wirk ’r mit en geuf de ruumte om te aojeme. Mèr vannach is het aaftèlle, sjteeds opnuuts, esof ’r houp dat het bie nul aankomme beteikent dat de nachsjeem van häöm, van zien herinneringe, van het landsjap aafkrup.

     Hae löp nao het vinster en kik euver de velde van Borghaar. De buim sjtaeke leech aaf taege de hemel; in taegesjtelling tot euverdaag. In de verte lik de Maas, ’ne greun en zilveren aom, wo ’r mit de pap dèk enne koojekop oet haet gezat. Om äöl te vange. En ’s ochtes waor dat dan sjiek es zie het touw mit dae jute pungel – en dae kop d’rin, natuurlik – opheelte. Dan krope die bjèster door de uichkasse en naasgater nao boete. En ’s aoves hejje ze dan get om mit de ganse femilie te bikke.

     Dat waore de mörges dat ’r nog mit de pap euver dènger koos kalle.

     ‘Wie geit ’t mit sjwal, jóng?’

     ‘Geit waal. Dae ouwe Van Ummele haet de líes veur Èngelsj erg lestig gemaak. Ich bèn noe mit een verhaol van Hemingway bezig, mèr wat is dát saai. Gaef mich mèr echte aorlogsverhaole. Of nog lever: van die films es Black Hawk Down of Three Kings.’

     ‘Wo geit dat verhaol euver, wat ste mós laeze?’

     ‘Euver emes dae neet durf te gaon sjlaope. Ich sjnap allein neet gans woróm.’

     ‘Och, trèk dich dao niks van aan. De haols het waal. Wèts te noe eigelik al wat ste wils waere?’

     ‘Es ich ’t nao de exames noe nog neet weit, gaon ich een jaor het leger in.’

Hae duut het kösse taege op zien wiedaope úich en denk nao. Neet sjlaope, neet sjlaope, de wèts wat daovan kènt komme. Zwa lank geleje waor dat eigelik neet, dat ’r hiej nog waekeliks mit de jónges enne ging pitsje, ’ne pint ging vatte get wiejerop bie d’n Eus op d’n hook. En dat ze het hejje euver later; jès euver later op d’n aovend, mit wae ze óm de beurt in ziene kedett tot aan de Kenaaldiek zouwe rieje – om te vrieje; en denao het angere later, wat betroof wat ze nao de vief – sommige zös – jaor op kolleesj in Mestreech ginge doon. Mèr dao laoge ze neet lank van wakker; ech drök maakte ze zich pas es ze mit de club taege Vinkesjlaag of Maessje moosten aantreeje.

     ‘Dao achter dich, Haar. Dae kampsjnikkel mit nummer zeve!’

     ‘Rot op, kael. Let zelf op dae sjèng van dich!’

     En es dan ein van die knuppele, mit dat klagerig aksent van ze, get trökzag – Aach maan, houwt diene smoel toch toew, of vier houwen ’m diecht –, of mit ze op de voes wou, dan haolde ze die mën van het twaede debie. Voele kutmestreechtenaere, durf es mit uch fikke aan ós jónges te kómme! Eine kjèr zelfs verlaor Sjèr enne tènjt toen ’r richtig sjlaeg kreeg nao aafloup van zwa’n partie.

     ‘Mèr ich höb denao mit een mes al de tuub van hun fitse doorgesjtaoke,’ vertelt ’r sinsdeen wavaerdig aan ederein dae het wilt hwèrre. ‘De hejs ze dae middig motte zeen loupe! Mit sjeif gezichter in optoch door het dörp, richting de sjloes op Mestreech aan.’

Sommige oere draage geheime mit zich mit. Onger vaag sjtömme die het höbbe euver wakker blieve klinke deeptes oet het vergaete. Ze zeen gulzig wie zjèbónke rond ’n jónk maedje. Grillig. Vrekkerig. In hun roukpluum numme ze daag mit, maonje. Oktwaber, november. De herfs dae in kou tieje euvergeit.

Wienjae kump dae rotmörge noe? Kent ’r eindelik zien uich toekniepe. Zich verlaote op de wermte onger het dèkbed. Es de mam ’m dan neet kump oprope haet dat. Get wat ze de lètste tied sjteeds dèkker deit.

     ‘Roger, de taofel is gedèk. Kumps te ontbiete?’

     Ze klink es een verongeliek maedje – ein dat gaer alles angesj zou wille doon, es ze dao opnuuts de kans toe kreeg. Soms zuut ze d’r ouch zwa oet. Es een vrouw die alles haet gegaeve om de leefde, mer dao nwats get veur trökgekrege haet. Hae kent zich häör en de pap vreuger zwa veursjtelle. Hae mit brei sjouwers, het houte sjtaketsel van een hoes inein tummerend. Zie mit een book – Colette, Scott Fitzgerald, naame die ’r in de les veurbie haet zeen gekomme, en die ’r zich noe allein herinnert omdat ze in dwès op zölder sjtaon – aopegesjlaage taege de kaesjeboum op het perseel denaeve. Sjriefster wou ze waere, in Paries wone. En noe zit ze in dit kerkdörp aan de maas mit enne zoon dae euverdaag sjlèp, dae neet noa d’r loestert, dae zich nog es omdrejt es zie het burgerlik ontbiet gereid haet gezat.

     Af en toe deit ’r häör een plezeer en sjtap in de pantoffels es ze veur de twaede kjer reup.

     ‘Kom, opsjtaon! In het leger kooste toch ouch neet blieve ligke?’

     De mam, mit häör geraekte veurtuintje en häör gewèkte krwasjele, haet gein idee – gein idee wie lank ’r dao waal neet wakker probeerde te blieve. En es ’r toch in sjlaop veel, wie sjnel ’r dan aeve later toch weer naeve het bed sjting.

Het is esof de duusternis häöm insjlut. Veroordeilinge, waarsjuwinge influusterend. Onveurbiddelik, definitief. Es enne kouwe wènjd op de hei, dae geit ligke, sjtilte opreup, dich allein achterljèt, en ste neet wets wo ste heen mos. Net es dae wènjd erkènne dees duustere oere gein tragiek.

Ein van die anger dènger die ’r zich noe herinnert waor dae kjèr dat die twae ’m allein hejje gelaote in’t dörp. Haar en Sjèr, allebei get ouwer, – en ech neet väöl mjèr dan enne maont of näöge, tjèn –, maogde altied al get mjèr dan hae. En deze kjèr waore ze gaon kampere in de bossjer op Aelse aan. Hae waor dao ouch dèk gewaes, wo het in de zomer heerlik is in de sjeem van de kanaaldiek. Tössje het bieslaok, de wiemertesjtroeke en de koekoek dae euvervlug. In de velde naeve het kanaal wo ’r zien jèste jointjes gerouk hej, en wo zie af en toe zaat woorte es ze mit z’n drieë een krat beer gekoch hejje.

     Hae koos zich zwa goot veursjtelle dat ze dao noe mit zien twaeje sjpas maakte; en dan hejje ze de wènjdbuks onnog mitgenomme. Mit pluumkes.

     Toen ze trökkaome hejje ze het euver de sjnoeke wo ze op gevösj hejje.

     ‘En petríes, de kens dich neet veursjtelle wie väöl.’

     ‘V’r höbbe d’r twae gesjaote en aan’t sjpit gebraoje.’

     Häöm lete ze mit de verhaole. Haopend dat ze zouwe ophoute, weggaon. Hae voolt zich de gasheer dae zien euverentoezjaste gaste neet kent wegsjikke.

     ‘De volgende kjèr es ze gaon kampere en de buks mitnumme, gaon ich mit ze mit,’ hej ’r toen ’r dae daag toeskaom taege de mam gezag.

     ‘Kiek toch neet zwa taege die jónges op,’ waor het einige dat ze trökzag. ‘Het laeve hunk neet aanein van avontuur.’

     Het deeg häör pien dat te zègke.

Bienao is het zeventjèn euver vief. 5:14 sjteit d’r noe op de wêkkerradio. En hae begint alvas mit de weurd die ’r sins een maonjt of veer edere mörge op dat oer opzaet. Onze Vader, die in de hemel zijt, Uw naam...

     Weurd die ’r vreuger altied aafdeeg es kwatsj. Worom ’r zich dao noe zwa aan vashilt, hae haet gein idee. Ze blieve es enne vraemdeling dae neet baeter wèt sjteeds troew trökkomme, veule zich op hun gemaak wie de sjtadsmösj in de ljèwwekoel – ouch al wèt die dat ze dao neet toeshwèrt. Ze doon niks veur häöm. Mèr hae, es de ljèw in dees kwaj van zien onvergaete duuster, verwelkump ze dagelijks omdat ze wiejer ouch gein kaod doon. Ze beje een trwas die ’m tot nog toe nemes anges aangebaoje haet.

Het is neet lank mjèr. Een oer of twae, veur de zonnesjtraole bevriejing brenge – de bezjwaering van het zjwart teneet doon, häöm wiejer houte van het valle in het duuster.

Dan nog mèr een truuk. Ouch deze lök meistal erg good. Vanaaf ziene twiefelaer probeert ’r de titels op ziene bookerèk te laeze – en dao dan de sjrievers bie te raoje. Jès de sjtripbeuk: Storm, Douwe Dabbert, een paar Donald Duck-vakantiebunjels. Dan komme dao de liesters; enne nwats gelaeze – mèr waal op de líes gezatte – De ontdekking van de hemel; de veer deile Sheherezades verhalen – pas geleje gekoch, mer noe al sjtökgelaeze; en wiejer sjteit dao onnog een book dat ’r metein herkènt es het book van de bieb op kolleesj. Het witte sjtikkerke op de rök, mit het bienao simplistisch simbeulke veur avontuur – en get wat ’r noe ouch neet mjèr daoveur zou wille gebruke: een zjwart gewaerke. En dao onger veer letters mit een punt: hemi.

     Normaal geit ’r wiejer mit titels raoje, mer deze kjer löp ’r nao de rek, pak het book en sjleug het aope bie ´Now I Lay Me’, het verhaol wo ’r bie het mondeling een zös-min veur hej gekrege. Een paar zinne zeen ongersjtreep, get wat ’r zich neet herinnert gedaon te höbbe.

On those nights I tried to remember everything that had ever happened to me, starting with just before I went to war and remembering back from one thing to another.

     Hae sjlik en probeert zich veur te sjtèlle wie de vertèller zich veult. De gedachte holt ’m oet, geuf ’m enne medesjtaonder. Mèr noe ’r eindelik sjnap woróm dae kael in ’t verhäölke neet koos sjlaope – wat zou Van Ummele grwètsj zeen gewaes! Dat zou zeker een zeveneneenhawf höbbe opgeleverd –, wèt ’r eigelik neet wie ’r het in eige weurd zou motte omsjrieve. Het einige wat ’r zeker wèt, en op een mondeling noe d’r euver zou kènne zègke, is dat het nonsjalante van de teks – dat waore de weurd van dae ouwe, ziene meister – de angs van dae jong in de aorlog weergeuf. Want dat ze tiedens een oetzending allemaol bang waore, este neet dao bès gewaes kenste dich neet veursjtèlle wie väol angs v’r waal neet hejje, dat waor waal dudelik; van de vootsoldaot tot de hwagste generaal; en van de hospik tot de vrachwagesjofäör.

Een paar maontj jèdder bedènk ’r zich noe, toen dae eine daag kaom, dat ze ech besjlote zich in te sjrieve, waore ze nog vol goje mood.

     ‘Zouwe v’r ouch ech mit zwa ’ne m60 maoge sjete?’

     ‘Kieke of v’r es jèstejaors metein al op oetzending maoge.’

     ‘Dan probere v’r mit z’n drieje in ’t zelfde pilleton te kómme.’

Dao brök eindelik de zon door. Hae is weer enne nach doorgekomme. Mèr, veult ’r, väöl mjèr van dees, dat zal ’m ins toch gans verennewere.

     En net es ’r zich op zien ziej wilt drèjje kump zien breurke bènne. Ouch dae haet gein idee. Net een jaor of elf en de onsjuld zelve, rent ’r sins ziene ouwe broor weg is gewaes in een kamoeflaasjpekske rond.

     ‘Wienjae vertels te mich noe ’ns die verhaole euver de gevechte?’

     Hae sjlik.

     ‘Laot mich nog efkes ligke, kom ich zwa bie dich,’ zaet ’r zonger dat ’r jès die weurd aafwaeg. Het wurt missjien waal tied dat ich de waorheid onger uich zeen, denk ’r missjien op dat moment. Missjien ouch neet. Mèr metein gaon zien gedachtes nao z’ne sergeant in Afghanistan. De sergeant dae häöm de nach nao het gebeurde aantróf.

     ‘Soldaat Scheepers, waarom slaapt u nog niet?’

     Nog altied wèt ’r neet of ’r dao-op het gooj antwoord haet gegaeve.

     ‘Gisteren sliep ik wel, mijnheer.’

     Of ’r hej motte vertelle van de angs, van het geveul dat euverheers noe ’r per ongelök toch in sjlaop is gevalle.

     ‘Ik weet heus wel dat u ’s nachts nooit slaapt als een van de andere pelotons op patrouille is, soldaat Scheepers. Maar dat kan ik niet meer toestaan.’

     Tja, wat hej ’r dao op motte zègke.

     ‘Soldaat, en nu gaan we slapen! En dat is een bevel! Wakker liggen brengt u uw Limburgse vrienden niet terug!’

Of ’r opsjteit of neet. Hae wèt het neet. Het einige zekere is dat het allemaol neet mjèr oetmaak. Dat de tied häöm besjpot, versjlaage haet, ’m haet oetgewis.

     Hae aopent het raam. De wènjd is gaon ligke. Hae is allein.

------------------------------------------------------------------------------     

DEILE      

door Har Sniekers

DEN…                         

                                                  zoea-mer get losse berichte

                                                  oet de gezèt van sept. 2004

Es in Beslan hóngerde kinjer 

in ein sjoeal waere opgesloeate

en door ein paar gekke

waere doeadgesjoeate

beslaon de vinsters

van mien zeel

Es in Falloedja ein Iraaks jungske

door ein Amerikaanse bóm

weurtj geraaktj

sjete de sjerve

door mien zeel

Es in Darfur de minse

zich óngerein aafslachte

det de aerd roead kleurtj

blootj mien zeel

Es in Holten ein driejaorig maedje

doead in de kofferbak weurtj verveurdj

stiktj mien zeel

En es ich mörge de gezèt oeapeslaon 

den…

ADELIEËR VAN NEEL               

                                                  vuuer Wim Kuipers

                                                   sjriever/dichter oet Neel

Lang mich de zich

dan baan ich dich

ein kuueningsgäön

door de gelpe veldjer

van oos Limburgs plat

nao ‘t hoes van leim

mèt de gedèkdje taofel

gezeumerdje wuuerd

dien leefste sjat

en nestasgeveul

Olla olla

ich poeat ein vuuer ein

bervese wuuerd

in de voeare van dit gedich

Ein twieë is drie maol veer

vief zès zeve maol ach

Oh adelieër van Neel

doe geis wie ges

beklums wie Bahamontes

dien berge van taal

mèt ein groeat verzèt

sniets de bochte sjerp

aan - kratse in ‘t taofelblaad

Zweit weurtj wien

pien millesien

zwieël zalf

KEESMES

Laot ós in godsnaam

de brevebös toenieëgele

vuuer al die kaarte

Sissi-snieë

mèt die twieë

weike winse

gesjreve door minse

zónger oetgestoeake handj

nao ’t Wèch det hel gevalle is

Doe pleks eine plaoster

op Zien blojendje kneen

es ich zing en grien

Oh wie feste halt ich Ihn

ZOMERAOVENDJ

Gezaeteldj op ein wolk van zaligheid

läön ich achteruuever in de luie stool     

Kiek, dao kumptj Ingelandj vuuerbie

en dao drieftj Nieuw Guinea mèt ziene Vogelkop

Bali, Lombok, Sumbawa, Sumba

De ganse rie raffel ich op

krek wie de ieëste zin van de lès Frans

in de zèsdje klas

Papa fume la pipe

Bordeaux, Dax, Orléans

wuuerd die ich van mien vader huuerdje

De doeve zeen gelosj óm vief oor

Bie de bure bäöktj ein wèch

te meug, te werm

óm te slaope

Oet eine wage kreuntj Paradise by the dashboardlight

Wie eine pauwhaan

mèt zien oetgestoeake vaere

zaktj de zomerzón roead achter de kestaanjeleboum

Doezendje zilvere ouge van de nach

haoje de wach               

De zilverste bès dich

mien perredies     

STEIN                         

Es ich eine stein waas

woea zooj ich noe den ligke?

Hoeag op de tuppe van eine berg

of deep in ein grindjgaat langs de Maas?

Zooj ich ein plat steinke zeen

in de handj van ‘t maedje

det mich uuever ’t water sjufeltj

en zich daobie aafvreugtj

Haoj ich van hum

haoj ich neet van hum?

Zooj ich ein róndj steinke zeen

in de voes van ‘t jungske

det mich ónger ’t spuuele opraaptj

en tieënge zien moder zaet

Kiek, waat ich gevónje höb?

Of… ein blinkendj kezelsteinke

nao ’t aanraeke van dien paedje

vuuer altied in dien tes gestoptj?

VINGER                         

                                                                 vuuer dich

Gaef mich eine vinger

den griep ich dien ganse handj

óm de pindraod op te drejje

en de räöfkes zaoch te ejje

van de wunj op mien landj

Gaef mich eine tieën

den vraog ich de ganse voot

óm de wörmdje in te vaoje

en de aafdrökke vas te haoje

wie in vese snieë - oos blood

NIMMIEË

D’r is niks mieë óm te deile

Gein woeard, gein bèd, gein traon

’t Ingeliesj gemis mót heile

Door zwiegendj oppe sjouw te staon

Niks is nog hie – alles is guns

Ein vol laegdje blieftj noe achter

Weite det se nimmieë kums

Blieve wachte ganse nachter

De ore kroepe in ’t gerdien

’t Hert sleugtj wie ein voes

De more krumpe vanne pien

In dit groeate gekkehoes