Poëzie van John Bovendeert

vesper

daag achteree al

gluit de julihits

dizze zóndignoamedag

brent ze zich

durch de rollsjleëg

en almieëlig bruit eëdvoele lóf

tusje de gerdiengplouwe

in d’r hoafduuster

sjtreëpt get noamediglich

‘t kusse woeëin diene

oasem zich verloare sjtumt

hinger ’t broesje van d’r ventielater

inne joamer in ’t kume

inne hoos zoeë sjprók

ich kiek, ich loester

miene oam sjtoekt

boete sjleet ing klok

d'r bloazer zet ich oet

          john bovendeert 17 okt. 2008

    kótbei

    in diene vónkelende roeëzegaad

    vóng ich dich en bóng dich

    vas aa miene sjieëm

    doe merkdes sjloapend nieks

    ich zoog 't en mie leëve

    rakde aa dien umtrekke

    ich vluide aa dien lief

    vroog óngevroag dien lippe

    't antwoad goafse, ónbewós

    doanoa wekde dich 't sjloape

    doe zoags mich sjtoa

    hoakdes dien óge i mie leëve

    en ich verdrónk mich

    in duzele roeëzeblui

    john bovendeert

    riquewihr mei 2009

kómpenei

hüj i gen veld,

foemelt en duijt heë

óngewend fosj aa mich

heë moelt en flüstert

ónvermuibaar

tusje de sjlietse

va miene mantel

prietsj zich mit zie gewauwel

vrech-e-weg noa binne

ich loat 'm mer geweëde

loat mich nieks aamerke

ich zaan 'm óch nit

dat inne sjoeder

en hóndervel uëver

gans mie lief

zich aafsjpieëlt:

ich gun 'm zien nukke

hüj i gen veld

john bovendeert 22 oktober 2008