‘Wat betekent ‘miene minsj’ ?’, vroug ‘t. ‘t Oetsjpraeke van de l\u00e8tste twee weurd kosde h\u00e4\u00f6m zich- en heurbaar v\u00e4\u00f6l muite. ‘Ik vind raar’, vervolgde ‘t, ‘iedereen in het verzorgingstehuis zegt dat, maar ik weet niet wat het betekent’. De d\u00f3nkerbroen ouge van ‘t Syrische maedje sjtaarde regelrech in miene zeel. ‘t Waar gevluch, w\u00f3s ich, gevluch veur alles waat de minsjheid sjlech maakde. ‘t Koum in Nederlandj terech en wou veur luuj z\u00f6rge. ‘t Waar ziene wunsj angere te helpe, in mien belaeving \u00f3m zien eige hulpeloosheid te k\u00f3mpenseiere. Daor\u00f3m kous ‘t veur ein mbo-opleiding maatsjappelike z\u00f6rg, wo ich h\u00e4\u00f6m es docent Nederlands bie de sjtart van dit sjooljaor tr\u00f3f.<\/p>\n
‘Zeggen ze dat op stage ?’, vroug ich glumlachend. ‘t Maedje knikde. Ich vert\u00e8lde h\u00e4\u00f6m dat ‘miene minsj’ niks angesj beteikent es ‘mijn man’, en dae oetl\u00e8k waar, zo bleek oet zien aopegevalle m\u00f3ndj, verhelderend.<\/p>\n
‘Ik vind toch raar’, zag ze desalneittemin. ‘Zij spreken een hele andere taal dan Nederlands.’\u00a0‘Het is een dialect’, lag ich oet. ‘Dat is een taal die op een bepaalde plek wordt gesproken, en die van stad tot stad en van dorp tot dorp kan verschillen. Het lijkt op Nederlands, maar is het niet.’\u00a0‘Waarom spreken zij dan geen Nederlands ?’ Zien ouge sjtraolde ein wanhaopig neit-begriepe oet, dat mich raakde. Zov\u00e4\u00f6l van de welt gezeen, ummer rechop blieve sjtaon, en dan sjtrukele euver ‘t Limburgs dialek. Ich haw mit h\u00e4\u00f6m te doon.<\/p>\n
‘Ze spreken waarschijnlijk wel Nederlands, maar voelen zich meer thuis in het dialect’, vert\u00e8lde ich. ‘Ze kunnen dan beter hun gevoelens uiten, het hoort bij de cultuur.’\u00a0Dat begreep ‘t. ‘Dankuwel meneer’, zag ‘t, terwiel ‘t ziene kop nederig ein bitsjke boog, en leip ‘t lokaal oet.<\/p>\n
Ein waek later zaog ich h\u00e4\u00f6m weier bie ‘t waekelikse urke Nederlands. Wie geweunlik zaot ‘t maedje tiedens de zestig menute wo-in ich de klas de fien kneepkes van de taal perbeierde bie te br\u00e8nge, sjtil achterin de houk van ‘t lokaal. ‘t Zag niks, veil daor\u00f3m neit op, mer toch h\u00f3ng d’r in de klas ein anger, \u00f3nr\u00f6stigere sfeer es ze \u00e8ns eine daag krank waar. Zien kalmte sjtraolde aaf op v\u00e4\u00f6l angere, waat ‘t lesgaeve aan de klas, es het aanwezig waar, erg prettig maakde.<\/p>\n
Aan ‘t \u00e8nj van de l\u00e8s koum ‘t nao mich toe.\u00a0‘Meneer’, zag ‘t, wie ich miene laptop toegeklap haw. ‘Ik wil u even iets laten zien’. ‘t Haolde ziene tillefoon oet zien b\u00f3ksetesj en \u00f3ntgrendelde ‘t apparaat. ‘Wacht even’, zag ‘t, en begoosj driftig te scrolle. ‘Kijk’,zag ‘t get later, en drede de tillefoon nao mich toe. Op ‘t sjirm versjeen ein foto van eine breije j\u00f3ng, dae lachend in de camera sjtaarde. ‘t Doerde aeve veurdat ich ouch ‘t maedje op de foto zoug, wo de j\u00f3ng ziene gesjpierde erm \u00f3mhaer haw gesjlage.<\/p>\n
‘Dit wordt later miene minsj’, zag ‘t zachjes, en nog \u00e8ns: ‘miene minsj’.\u00a0Door ziene Arabische achtergr\u00f3ndj raakde ‘t Limburgs mich mee es ooitsj teveure, wodoor ich eine glumlach neit \u00f3ngerdr\u00f6kke koosj.\u00a0‘Prachtig !’, zag ich.<\/p>\n