Al dat eindeloze b\u00e8nne zitte begoosj parte te sjpele en daor\u00f3m neude ich eine awwe vrundj oet, dae zien daag sjlit in ‘t kawwe, barre weste van ‘t landj. Oeteraard noume veer daobie alle virusremmende maotregele in ach, ouch tiedens de wanjeling, die veer in de naobieje \u00f3mgaeving van mien hoes in de wiek Laorhaof maakde. \u00d3s toch brach \u00f3s langs euverdadig gruin gebiede, en de vrundj keek zien ouge oet. ‘Onnederlands’, heurde ich h\u00e4\u00f6m m\u00f3mpele.<\/p>\n
‘Kijk’, zag ich nao ein tiedje, ‘dit is een struinboomgaard’. ‘t Sjtaole h\u00e8kske piepde en kraakde \u00f3s wilk\u00f3m. Teentalle fruitbuim vol mit rieke bloesem sjt\u00f3nge sjoon te zeen in ‘t hoge veurjaorsgraas. ‘t Waar wurkelik ein oetzich dat op eine l\u00e8kpuzzel neit zou missjtaon.<\/p>\n
‘Struinboomgaard?’ herhaolde hae mit zien kenmerkend sjnerpende kaelklanke. ‘Jazeker’, zag ich, terwiel ich ein wiedse zjwejbewaeging mit mien erm maakde, \u00f3m de oetgesjtrektheid van ‘t gebied te benaodr\u00f6kke. ‘Hier staan weet-ik-hoeveel fruitbomen, die worden onderhouden door vrijwilligers. Als er rijp fruit aan de bomen hangt, mag iedereen hier komen om iets mee te nemen. Niet te veel natuurlijk’.<\/p>\n
‘t \u00d3nbegrip in ‘t gezich van miene vrundj teikende zich euverdudelik aaf in de d\u00e8nkrumpele op ziene veurkop. Ich waar getuge van zien mentaal proces: gedachtes woorte aangen\u00f3mme, weier verw\u00f3rpe en toch weier aangen\u00f3mme. ‘t Gekraak van zien baovekamer waar, ouch van \u00f3ngerhawve maeter, z\u00f3nger twiefel heurbaar. Hae sjputterde, sjtotterde, heif zien henj nao d’n hemel. Kort\u00f3m, hae begreep d’r niks van. ‘Maar’, zag hae nao ein tiedje, ‘is dat fruit dan gewoon gratis ?’ ‘Jao’, antjwoordde ich.<\/p>\n
‘Dat kan nu echt alleen in Limburg’, zag hae, en sjtouk ein van algehele verw\u00f3njering \u00f3nsamehangend relaas aaf euver de Randjsjtad, wie dao nog betaald moosj waere veur ein teug al dan neit frisje l\u00f3ch, wie d’r volges h\u00e4\u00f6m zelfs gemeintelikke belasting woort geheve op ‘t \u00e8nnige gruin dat sjtadsbewonesj koosjte, ‘t \u00f3nkroed, dat zich t\u00f6sje de tegels van hun balk\u00f3ns eine waeg nao boete baande. ‘Zelfs de zon komt er niet voor niets op’, k\u00f3nkledeierde hae, en keek verw\u00f3njerd \u00f3m zich haer. Daonao kruutsde \u00f3s blikke zich.<\/p>\n
‘Realiseer jij je eigenlijk wel hoe mooi het hier is ?’ vroug hae lankzaam, en ich moosj oetkieke dat ich neit te vlot bevestigend antjwoordde.<\/p>\n