Jeug

(Mofers)

Veldeke Limburg besef wie geinen angere det de toekóms vanne Limburgse taal steit of vèltj mit de maote wo-in de jóngste generaasje gelieërdj krieg die taal te spraeke. Waat det betröf haet ’t Limburgs de windj neet mit. Door versjeie ómstenjighede besloete ajers die zelf nag plat kalle ummertoe dökker häör kinjer op te trèkke in ’t Nederlands. Es Limburgers häöre partner – väöl dökker es vreuger – boete de provincie vinje is ’t zoeawiezoea al minder veure handj ligkendj taenge de kinjer plat te kalle.

Taal in ’t óngerwies

Ouch de lang laevendje mythe det de keus veur dialek de toekómskanse van kinjer zów verkleine, is nag ummer neet eweggevaag. Det in ’t óngerwies vanaaf de crêche kinjer in ’t Nederlands waere aangespraoke, hölp onneet in ’t bevordere vanne streektaal (sómmige kinjer weigere nag plat te kalle mit häör ajers es zie eimaol gewindj zeen ane taal vanne kinjerjuffrouw). Tèl daobie op de veurtdoerendje aanwezigheid van media die de Nederlandse taal inne hoeskamer bringe, en ’t is verwónjerlik det nag zoeaväöl Limburgers de taal van häör dörp of stad kinne en gebroeke (bekans 80% volges recent óngerzeuk).

Taal es identiteit

Veldeke Limburg duit d’r alles aan óm daen tendens te kieëre. En det is neet inkel oet nostalgie of convervatisme; veer höbbe gooj grunj óm de Limburgse taal te beware veur oos naogeslach. Juus in ’ne globaliserendje werreld is de eigeheid van ’n streektaal ei belangriek instrement óm ’n regio zien identiteit te helpe vorme, ’n identiteit die de inweuners hölp zich ’n plaats te verwerve in ’n complexe ómgaeving. De taal is ein vanne wórtels womit veer ós hechte aan oos woonómgaeving en oos gesjiechte. Op dees meneer höbbe veer get te bi-jje ane werreld wovan veer in toenummendje maote óngerdeil oetmake en hove veer ós neet inkel aan te passe en in te passe.