Veldgewas: de stum bij ‘t gediech (Winter 2025)
Sommege diechters sjikke neet allein de tekste vaan hun gediech nao Veldgewas meh spreke die ouch in, zoetot die ouch te beluustere zien. En dat lievert dèks bezunder en intiem luustermominte op. In deze nómmer vaan Veldgewas leus Godelieve van Gemen häör gediech “Ein tijgermies” veur. Es geer op d’n audioknóp hei-oonder duit kint geer dat beluustere en d’n teks dee droonder steit mètleze.
Ein Tijgermies
Zeej kiek nao boête
dór ein iëmelik vinster
óngedöbbeld glaas
de wink bluus beej eur binne
miêzelraengel miêzert
‘t oêtzich döbbel noow
witte wange waere naat
oêt de naas drief sjnót
ein tijgermies oppe sjlup
ónger heng mit gedöld.
‘t Is gedaon,
iergister vruug-aan
in de morge vóng emes
van ‘t Greune Kruuts
de kranke dame.
Ich wós de naam neêt
wao zeej oêts mei hei besjtaon
neêt wao eur hoês gelaege waar
kort truuk pas
praode weej mit-ein in de Aldi
guns in daen hook dao
beej de beste besjute
van Baolder en rónkum.
Zeej sjtóng dao en hóng
euver de winkelker haer
hei det dingk ein brems?
Ich zag taengen heur
det ‘t mich verwóngerde
idders kier opniej
as ich heur zoôg vol elegans
wir verwóngerd waar euver de moôd
zich sjiek aan gaon trekke
zich opmake mit precisie
mit stilettohekskes
aan de veut te doôn
piënzaam rechop te gaon
kleine sjtepkes te make wiej
in ein Veldprocessie euver zank
Ich eure glimlach bewónger
wiej de glimlach van ein Madonna
ein Madonna van Bellini
eur aope zuver gezich
wiej ‘t gezich van ’t Maedje
mit ‘t aope hendje vur zien liefke
das Mädchen mit gespreizter Hand
vor der Brust
van Paula Modersohn-Becker
(ich numbde neêt de geliëkende katte-auge).
Ach toch
Zeej goof auch um kuns!
Zeej leet mich toe.
Net daen daag teveur waar zeej
ónger curatele gesjteld.
Begós zeej.
“Dae curator verdeent mier aan mich
as wat ich meug besjtaeje.
Wiej ken me ein ten dode opgeschreven mens ónger curatele sjtelle?” vroog ze.
“Omdat slechte daden gangbaar en geoorloofd zijn.” Dóch ich, zag ich.
Det antwaord deej eur greuzele.
Of ich van katte heel?
Jao, ich haoj van katte, hiel vuul.
Zeej wós mich te woeëne. Zag ze.
Ao? Dóch ich.
In mien gedachte later hóng
zeej wiel ze zich sjtiêf sjtaonde heel
aan eine vaam van sajet.
Eine Ivaore Taore
vol gesjmolte leefde
sjtiëf van de piën.
Van binne al gesjtorve.
Wat zeej mich doe vertelde,
naengelde mich aan de gróngk,
versjtóng ich klamp.
Noeëts mier zoog ich heur
wós neêt wao ze woende.
’t ING
Van Sjaak van Lot huurde ich
det zien euverbuurvrouw doeëd waar gevónge
de pliesie waar de gansen daag aaf en aan gereje, taengen den aovend waar einen
doejewage gekómme, dao hejje ze de vrouw ingesjaove.
“Det waar diej kranke vrouw, ein sjoeëne vrintelikke dame op hoeëge naoldhakke. Dao
waar der mer ein van in Baolder. Die mós to höbbe gekós.”
Ein Tijgermies in ein körfke waerde bezörg.
“Wiej aafgesjpraoke, Mauw Mauw. Vur uch.” zag de mins van de mies
Godelieve van Gemen, Baarlo, naojaor 2025