André en d’n oehoe

‘Kiek noe,’ reup Mila. ‘Dat stangkètsel gaap aon de zijkant. ’t Liekent wel of iemes ziech detössedoor gevrónge heet.’
‘Dinkste? Dat moot daan ‘ne mins zien zoonder dikke batse en ‘ne boek, zoe smal is ’t.’
‘Zeker wete! Kiek, iech zeen e wit zakdeukske ligke, neve dee boum Superwit, dat is pas gewasse. Ech, hei is iemes de oehoevallei ingegaange, Tim.’
‘Oonderwijl dat verbooje is. Zalle veer drachteraon goon? Kieke wee ziech dao verbörg? Dörfste?’
‘lech wel.’
Veer peerse us tösse de twie iezere stangkètsels door, die v’r weer einegszins tegenein duie.
‘Kinste de weeg, Tim?’
‘lech bin hei noets gewees. Laote veer kieke of veer ’t spoor kinne volge vaan de wittezakdeukskesmaan.’
‘Of vrouw.’
Dat spoor is veers en daodoor mekelek te zien in ’t naat graas. Gebroke tekskes haange aon de struuk.
‘Wie wied löp dat zakdeukskesspook door, dinkste?’
‘Lankzaamaon en stèl zien,’ zeet Mila. ‘Neet mie praote. Veer goon d’n indringer trappere.’
Veer kroepe en sloepe door ’t stroekgewas. De vootspore zien euverdudelek.
Veer vinde gein zakdeukskes of aander veurwerpe mie. Nao vief minute veurziechteg tóffele zeet Mila fluusterend:
‘Wat doen veer hei op verbooje gebeet? Mesjiens loupe veer compleet veur gek. Of is ’t ‘ne seriemäördeneer.’
‘Noe giefste miech behuurlek de bubbelesenes.’
Veer koume bij ‘nen doorgaank tösse twie steil wen. Op de boojem ligk melger. De vootaofdrökke zien neet mie te oontdèkke.
Eusspook liekent in rouk te zien opgegaange.
‘Gei spoor te bekinne. Opgelos. Zalle veer trökgoon nao ’t hèk?’ stèl iech veur.
‘lech huur en zeen niks mie. Laote veer umdrejje, iers eve oetröste.’
’t Is doedstèl in de vallei, boe de rand vaan de oetgraoving hoeg bovenoet stik.
Daan hure veer obbins, es-of d’n duvel ziech demèt bemeujt, ’t geluid vaan ’n raspelende viool.
’t Klink es ’t stummevaan ’n viool.
‘Krijg noe get,’ zeet Mila. ‘Huurste dat ouch?’
‘Wat mooste hei mèt ’n instrumint? Kom, veer goon op dat geluid aof.’
’t Umziechteg stumme weurt sjoen gespäölde meziek. De note goon, soms twiefelend, daan geoefend inein euver.
E melodieus wijske oontsteit. Nao ’n klein oonderbreking weurt ’t doorloupende walsmeziek.
Plus haverweegs ’n dudelek oehoe-geluid. En dat drei kier.
Veer kieke us mèt groete vraogteikes in de ouge aon. ‘Wie kin dat, Mila?’ fluuster iech. ‘Huurs diech wat iech huur?
Zie knik, lègk häöre wiesvinger tege de lippe: ‘Stt!’
Woondersjoen vioolmeziek volg en veer hure obbenuits ’t antwoord vaan de groeten oehoe.
‘Veer zien toch neet knatsj gewore?’ zeet Mila. ‘Veer sloepe wijer, iech wèl wete wie ’t zit!’
Op euss tiene loupe veer e paar passe. Nao ‘ne sjerpe drej stoon veer obbins tegeneuver ‘ne maan in e sjiek jeske,
mèt droonder ’n spiekerbrook en gymsjeun. De viool rös op z’n sjouwer. ‘Wat daot geer hei, mieljaar?’
Veer sjrikke alletwie oontzèttend. ‘Iech dach op dees vergete plek allein te zien, um in ’t groetste geheim te oefene.’
Tot eus verwoondering zien veer noe wee ’t is: André Rieu!
‘Wat moot geer hei!?’
Mila is ’t gawste bij häör positieve en zeet: ‘Geer höb eure witte zakdook verlore bij d’n doorgaank in ’t hèk.
Dee koume veer trökbringe.’
‘Me pochètsje! Dat moot iech verlore zien toen iech miech tösse ’t stangkètsel door peersde.
Daank uuch. ’t Is hiel kosbaar veur miech. Gaon neet zoonder wit zakdeukske de deur oet, ’t is m’ne gelöksbringer.
Daodoor veul iech miech ‘ne complete violis en dirizjent. Meh, wat dink geer eigelek tot iech hei aon ’t doen bin?
‘Geer späölt viool op ’n kemikke plaots en maak oehoe-geluide daobij,’ zeet Mila.
‘Kint geer e geheim bewaore?”
‘Jaozeker,’ zègk iech gemeind.
‘lech zal uuch e woergebäörd verhaol vertèlle. Mien hunneke is veuregende week oonder ’t stangkètsel door gekrope.
Wie iech häöm reep, kaom heer neet trök. Ik mós achter ‘m aon.
Iech góng ’t dal in door ’t stangkètsel opzij te sjuive en reep heller en heller.
En toen… gaof ‘nen oehoe antwoord in de maot.
Eve later kaom eus hunneke Chappie trök gerend en iech kraog e zjeniaol idee!
Iech zouw e nui meziekstök goon sjrieve, ‘ne wals netuurlek.
Neet mèt trökkierende koekoeksklaanke beveurbeeld, meh mèt ‘oehoe, oehoe, oehoe’ in ’t refrain!’
‘Dat is wel hiel apaart,’ zeet Mila.
‘En dat oefen iech noe ederen daag, mèt m’ne vrund de groeten oehoe.
‘Oongeluifelek! Wat wèlt geer mèt dat meziekstök doen es ’t klaor is,’ vraog iech nuisjiereg.
‘Gooj vraog. Iech gaon ’t vogelgeluid opnumme, iers op m’nen tèllefoon. Later mèt gooj apparatuur.
En daan gaon iech ’t nui stök speule ’s mörges hiel vreug um vief oor.
Zègk mer es avant-première. Iech staon op d’n iezeren euverhaank bove de Enci-aofgraoving.
Mèt niemes in de buurt. Iech späöl bove ’t groet gapend gaat en miene meziek reis en zweef door de ganse aofgraoving,
zoe stèl miech miech veur. Wie sjoen zal dat zien!’
‘Dat is ech sjiek!’ zeet Mila oetgelaote.
‘Zoe vreug is de groeten oehoe klaor mèt jaoge. Iech hoop tot heer oetgerekend daan euvervluig
en live ziene sjriew wèlt touwveuge aon wat ‘ne geweldege netuurwals weurt.
Aanders gebruuk iech mienen tèllefoon en ‘ne Bluetooth box.
‘Dat zouw get zien! Wienie is dat bij deen euverhaank?’ roop iech oet.
‘lech vertèl neet perceis wienie iech dat daon, meh geer zeet genuujd bij de echte première op de Vriethof.
Stèl miech dao väöl vaan veur. Iech wèl ederein verrasse. Bis daan… munnekes touw!’
‘Dat belaove veer mèt eus vingers gekruus,’ zègk iech.
‘Veer zwiege wie e graaf!’ veug Mila touw. ‘Veer koume hiel gere nao eur conzèr op de Vriethof.
Al bin iech eigelek mie fan vaan Rammstein, meh die zien noe erg fout bezeg.’
Veer laote André veer han zien mèt bij eder hand twie gekruusde vinger.
‘Belaof?’
‘Höb geer e mobielke?”
‘Netuurlek.’
‘Maag iech daan eur nómmers veur de keertsjes?’
‘Jaozeker. Sjiek is dat!’