Waat zól ich gaer – hiej en noe – gesjreve höbbe waat me veertig jaor
haer nag waal ins in de gezet zoog sjtaon: Een nieuwe lente en een nieuw geluid.
Beroemde dichregels, die doe de miense ei nuuj banksjtel aan wólle sjmere,
of windjvogelende zomerkleier.
Paar maol gezeen: ‘Een nieuwe lente en een nieuw behang.’
Geer geachde Veldgewassers, besef waal waat ich mit det nuuj meinde:
jõngere ónger de dartig die (poëzie) sjrieve in Oos Taal. Wo sind sie
geblieben? Baeter gezag: zien die d’r waal gewaes?
Haet de nuuj ginnerasie op opvang en anger bewaarsjole gein dialek moge sjpraeke?
Is häör de zaachte G oet de móndj gehaold? Mae die G kan me neet sjrieve.
Waat wolle die luuj die Oos Taal gevierlik vónje?
Laot zitte, den: waat wil ich? Det de miense die noe meine de baas
van Oos Taal te zien, det die dudelik make waat ze daomit wille.
En dan neet allein opjage nao de sjtaotes van Fries en Surinaams.
Maak det de taal baeter? Gaon dan mier miense sjrieve in ’t Limburgs?
Kump d’r weer ei tiedsjrif? Ich beng det ’t allein um uterlik gedeuns geit.
Ein juffrouw die in de bösse van Arriva de klantje bedeent mit,
ich citeer De Limburger: een omroepstem met Limburgse tongval.
Waat is det? Klinkers langer oetsjpraeke, op ein get hoger teunke?
Gaon ze ós es gesjteurde aepkes zeen? Sjpaar mich.
’t Kan toch neet zoe zien det Oos Taal dene mót veur eine baetere naam van Limburg?
Toeriste hiejhaer haole? Mich kump de mismood d’raan… Sjreef ich.
Doe belandje ich op de viering van hóngerd jaor Veldeke. Boem boem paukesjlaag.
Joep Leerssen goof mood door ós ein Geuzegeveul aan te kalle.
Mein uch get, en trek uch veural neet väöl aan van waat hae neumde: die dwangtaal.
Dao mós ich deep euver naodinke. Ich waerde wakker van de meziek, sjmiddigs.
Jóngere mit prachtige Limburgse leedjes. Allei, dét kan dus waal.
Meide mit eine kómveur, zól mien moder gezag höbbe. Kónne sebiet nao Hilversum.
En miene mismood? Tja, d’r wore gein veurdrachte van poëzie of ei kórt verhaol.
Ich laot dus sjtaon waat ich gesjreve hauw nao dae mismood:
waat dinkt geer, Veldgewassers: waat mót gebäöre det d’r ein
good, verrassend prachtig Limburgs euverblief? Of hoof det neet?
Mood in de mismood
